மூலதனத்திற்கு எதிரான கலகமாக மாறும் புலம்பெயர்வு

-பேரா.பிரபாத் பட்நாயக்.

ஏகாதிபத்திய  ஆக்கிரமிப்பு மற்றும் போர்களின் சூறையாடல்களுக்கு உள்ளான நாடுகளிருந்துதான்,  குறிப்பாக அதிகப்படியான எண்ணிக்கையில் அகதிகள் ஐரோப்பாவிற்குள் தீவிரமாக  நுழைந்திட முயற்சிக்கிறார்கள். நவீன வரலாற்றில் முதல் முறையாக, இந்த கருத்து எந்த சந்தேகமும் இன்றி      பெருநகர மூலதனம் தனது  முழுக் கட்டுப்பாட்டுக்கு வெளியே எடுத்திட  முயன்று வருகிறது. அதாவது அந்த பிரச்சினையில் மற்றொரு அம்சம் உள்ளது. இதுவரை பெருநகர மூலதனத்தின் தேவைகளால் தான் புலம்பெயர்வு  ஆணையிடப்பட்டன. இப்போது, முதல் முறையாக, மக்கள் பெருநகர மூலதனத்தின் கட்டளைகளை மீறி, அவர்கள் குடியேற விரும்பும்  விஷயத்தில் தங்கள் சொந்த விருப்பங்களுக்கு  வலு கொடுக்க முயன்று வருகின்றனர். மிகவும் ஏழையான  மற்றும் பரிதாபகரமான, தங்கள் நடவடிக்கைகளின் தாக்கங்கள் பற்றி அறியாத, ஆதரவற்ற இந்த அகதிகள் தவிர்க்க முடியாமல்  அடக்கத்துடன்   பெருநகர மூலதனத்தின் கட்டளைக்கு அடிபணிவார்கள்   என்ற கருதுகோளின் மீது பெருநகர மூலதனம் நிகழ்த்திய ஆதிக்கத்திற்கு எதிராக  எங்கு வாழ வேண்டும் என்ற  விஷயத்தில். தங்கள் கால்களின் வழியே   வாக்களிக்கிறார்கள். 

இதுவரை உலகில் யார் எங்கே வாழவேண்டும், என்ன பொருட்களுக்கு கீழ் வாழ்க்கை  தொடரவேண்டும்

என்ற கருத்தை பெருநகர மூலதனம் தீர்மானித்து வந்தது என்பது முதலில் தீவிரமாக  தோன்றவில்லை. 

நவீன காலத்தில் பெருநகர மூலதனத்தால் தூண்டப்பட்ட மூன்று விதமான மிகப்பெரிய புலம்பெயர்வு 

அலைகளை ஒருவரால் வேறுபடுத்தி காணமுடியும்.இவைகளில் முதலாவதாக,  பெருநகர 

மூலதனத்தின் தேவைகளை பூர்த்தி செய்வதற்கு சுரங்கம் மற்றும் விவசாய பண்ணைகளில் 

பொருட்களை உற்பத்தி செய்து ஏற்றுமதி  செய்திட ஆப்பிரிக்காவிலிருந்து அமெரிக்காவிற்கு மில்லியன் 

கணக்கான மக்களை அடிமைகளாக கொண்டு சென்றதாகும்.

அடிமை வணிகம் ஒருகாலத்தில்   கொடிகட்டி பறந்து முடிந்ததும் ,ஒரு புதுவகையான புலம்பெயர்வு இருந்தது.  19 ம் நூற்றாண்டிலும் மற்றும் 20 ம் நூற்றாண்டின் துவக்கத்திலும் இந்தியா போன்ற வெப்பமண்டல பகுதிமட்டுமல்லாது, சீன போன்ற அரை காலனிய மற்றும் சார்பு நாடுகள் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கிய மூன்றாம் உலக நாடுகளின் மீது பெருநகர மூலதனமானது தொழில்துறை தகர்ப்பை திணித்தது.அதே நேரத்தில், வணிகத்தில் ஏகபோக லாபத்தை ஈட்டுவதற்காக மூன்றாம் உலகநாடுகளின்  உற்பத்தியை மதிப்பிடுவதற்காக ,ஒரு ஏற்றத்தாழ்வான பரிவர்த்தனையை திணித்து, நேரடியாக ஆட்சி நிர்வாகம் நடத்தக்கூடிய பகுதிகளில் எந்தவிதமான பொருள் இழப்பீடும் இன்றி வரி வருவாயை பயன்படுத்தினார்கள்.மேலும் , பல்வேறு வழிகளில் அந்த சமூகங்களில் உள்ள  பொருளாதார உபரியையும் சுரண்டியது.

ஆனால், விரைவில்,  இரண்டு இடம்பெயர்வு தடங்கள், பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் பெருநகர

மூலதனத்தின் ஆணையின்படி உருவாக்கப்பட்டது. ஓன்று வெப்ப மண்டல நாடுகளுக்கிடையே நடந்தது, 

மற்றொன்று மித வெப்பமண்டல பகுதிகளுக்கிடையே நடந்தது. குறிப்பாக ஐரோப்பாவிலிருந்து 

மிதவெப்ப மண்டல் பகுதியான  அமெரிக்க,கனடா, நியூசிலாந்து, ஆஸ்திரேலியா போன்ற 

வெள்ளையர்கள் குடியறிய பகுதியை நோக்கி நடந்தது. வெப்பமண்டல பகுதியிலிருந்து 

புலம்பெயர்ந்தவர்களை மிதவெப்ப மண்டல பகுதிக்குள் சுதந்திரமாக நுழைந்திட 

அனுமதிக்கப்படவில்லை. உலகில் உள்ள மற்ற வெப்பமண்டல பகுதிகளில், பெருநகர மூலதனம் எங்கே 

விரும்புகிறதோ, அங்கே  உள்ள சுரங்கம் மற்றும் விவசாய பணிகளுக்கு வேலை செய்ய, இந்தியா 

மற்றும் சீனா போன்ற வெப்பமண்டல பகுதியிலிருந்து கூலித்தொழிலாளர்களாக, ஒப்பந்த கூலிகளாக 

மேற்கிந்திய தீவுகள், பிஜி தீவுகள், இலங்கை, லத்தின் அமெரிக்கா, கலிபோர்னியா போன்ற 

பகுதிகளுக்கு   கொண்டு செல்லப்பட்டனர்.(சீன தொழிலாளர்கள் தங்கத்தை பிரித்தெடுக்கும் பணியை செய்தனர்)

மிதவெப்ப மண்டலங்களுக்கிடையே நிகழ்ந்த புலப்பெயர்வானது தொழில்துறை  மூலதனத்தை 

 ஐரோப்பிய  தலைநகர்களிருந்து  புதிய குடியேற்றங்களில் விரிவுபடுத்துகிற நடவடிக்கையின் 

ஒருபகுதியாகும். அது குடியேரியவர்கள்  ஒப்பீட்டளவில் உயர் வருமானம் பகுதிகளில் இருந்து 

வந்தவர்கள் என்ற தன்மையில் அதிக வருமானம் தருகிற  பிராந்தியங்களை  நோக்கி  நகர்ந்தனர்.  

மாறாக, வெப்பமண்டல பகுதிகளுக்குள் தொழில் துறை முதலாளித்துவத்தின் எந்தவிதமான  பரவலும் 

இல்லாததன்  விளைவாக அங்கு குறைவான வருவாயே கிடைத்தது.

இந்த வேறுபாட்டுக்கான கரணம், வெப்பமண்டல புலம்பெயர்வு குறைந்த வருமானம் உள்ள 

ஒன்றாகவும், மித வெப்பமண்டல  புலம்பெயர்வு அதிக வருமானம் கொண்ட ஓன்று என்ற உண்மையில், 

ஒப்பீட்டளவில்  இந்தியா மற்றும் சீனாவிலிருந்து புல,பெயர்ந்த தொழிலாளர்கள் ஐரோப்பிய 

தொழிலாளர்கள் அதிக தொழில் உற்பத்தி திறனுடையவர்களாக அடிக்கடி காரணம் கூறப்படுகிறது. இது 

தவறானது. முதலாளித்துவத்தின் கீழ் தொழிலாளர்களின் வருவாயானது அபூர்வமாக 

எப்பொழுதாகினும் உள்ளபடியே தொழில் உற்பத்தித்திறன் அளவில் தீர்மானிக்கப்படுகிறது.மாறாக 

தொழிலாளர்களின் உற்பத்தித்திறன் அதிகரித்தாலும்  கூட, தொழிலாளர் போதுமான  அளவு 

அதிகரித்தால், உண்மையான பிழைப்பு ஊதிய அளவில்  தேக்கம் ஏற்படுகிறது.  

ஐரோப்பியாவிலிருந்து மிதவெப்பமண்டல் பகுதிக்கு குடியறியவர்கள் எளிமையாக உள்நாட்டில் 

வசிக்கின்ற மக்களை அகற்றிவிட்டு ,அவர்களின் நிலங்களை வேளாண்மைக்காக 

எடுத்துக்கொண்டார்கள் என்ற உண்மையே மற்ற இடங்களில் இருந்ததனால் இரண்டு 

இடம்பெயர்தலுக்கிடையான  வருவாய் வித்தியாசத்திற்குரிய உண்மையான காரணமாகும். 

அதுமட்டுமல்ல ஐரோப்பியர்கள் தங்கள் சொந்த நாடுகளில் இருந்த அதிக பட்ச ஊதியத்தையே தாங்கள் 

புலம்பெயந்த பகுதிகளிலும் பின்பற்றினர் இயல்பாகவே ஐரோப்பியர்கள் யாரும் குறைந்தபட்ச  சொற்ப 

கூலிக்கு வேலை செய்யமாட்டார்கள். ஐரோப்பிய பெண்மணியோ அல்லது ஆண்மகன் ஒருவரோ 

அமெரிக்கர்களிடமிருந்து பறிக்கப்பட்ட நிலங்களின் மூலமாக அதிகபட்ச வருமானத்தை எட்டமுடியும் 

என்ற அடிப்படையில் தான் வெளிநாடுகளில் உள்ள மிதவெப்ப  பிராந்தியத்தை நோக்கி 

புலம்பெயர்ந்தனர்.இந்த வாய்ப்புகள் தான் ஐரோப்பியாவில் இருந்த அதே உண்மையான ஊதியத்தை 

புலம்பெயந்த பகுதிகளிலும் வைத்திருக்குமாறு செய்தது.

மாறாக வெப்பமண்டல பகுதிக்கிடையே நிகழ்ந்த குறைந்த வருமானமுள்ள புலம்பெயர்விற்கு பின்பு 

 சுரண்டல் மற்றும் தொழில்துறை தகர்ப்பின் காரணமாக மிகவும் ஏழ்மைநிலைக்கு தள்ளப்பட்டனர். 

வெப்பமண்டல பகுதிகளில்  பூர்விக குடிகளிடமிருந்து நிலத்தை பறித்து, அவர்களையே விவசாயிகளாக 

அமைத்துக்கொள்கிற எந்த வாய்ப்பும் புலம்பெயர்ந்தவர்களுக்கு வழங்கப்படவில்லை.

பொருளாதார துறையில்  நன்கு அறியப்பட்ட மேற்கு இந்திய வம்சாவளியை சேர்ந்த பொருளாதார 

டபிள்யூ ஆர்தர் லூயிஸ், பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் நிகழ்ந்த  இடம்பெயர்வு ஒவ்வொன்றும் 50 

மில்லியன் நபர்களை உள்ளடக்கியதாக  இருந்தது என்று மதிப்பிட்டுள்ளார். அதிகப்படியான 

எண்ணிக்கையில் புலம்பெயர்வு தொடர்பான எண்கள் சந்தேகமின்றி ஏற்றுக்கொள்ளவேண்டிய 

அவசியம் இல்லை. இந்தியாவை சேர்ந்த உட்ஷா பட்நாயக், அதிகரிக்கும் மக்கள்தொகையில் பாதிப்பேர் 

1815 - 1910 ம் ஆண்டுகளுக்கிடையே இங்கிலாந்தில் ஒவ்வொரு ஆண்டும்  புலம்பெயர்ந்து , 

தொழில்துறை முதலாளித்துத்துவத்தை ஐரோப்பாவிலிருந்து புதிய குடியேற்றங்களுக்குள் 

 விரிவுபடுத்தியுள்ளனர் என மதிப்பிட்டுள்ளார்..

இடம்பெயர்வின்  மூன்றாவது பெரிய வழித்தடம்  இரண்டாம் உலகப் போருக்குப்  பிந்தைய காலத்தில் 

நடந்தது. . போருக்கு பிந்தைய மறுகட்டமைப்பு ஏற்றம் மற்றும் தேவை நிர்வாகத்தில் அரசு நிர்வாகத்தின் 

தலையீடு ஆகியவற்றின் வருகையால்  பொருளாதாரத்தில், குறிப்பாக ஐரோப்பாவில், அதன்பிறகு 

பெருநகரங்களில் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் அதிகமான வளர்ச்சி  விகிதத்தை பார்க்கலாம், துவக்க 

ஐம்பதுகளின் ஆண்டுகளிலிருந்து எழுபதுகளின் துவக்க ஆண்டுகள் வரையிலான இந்த காலகட்டத்தை 

சிலர் முதலாளித்துவத்தின் பொற்காலம் என அழைக்கிறார்கள்.உழைப்பின் உற்பத்தி திறன் அதிகமாக 

இருந்த போதிலும் , மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி விகிதத்தில் உயர்வாக இல்லை என்பது அதிக 

தொழிலாளர் தேவையை  விளக்குகிறது. பெரும்பாலும் ஐரோப்பிய நாடுகளில் மக்கள் தொகை 

அரிதாகவே உயர்ந்திருந்ததன்னால் உழைப்பு தேவையை ஈடுகட்ட  வெப்பமண்டல பகுதிகளிலிருந்து 

தொழிலாளர்களை இறக்குமதி செய்தது.அதுவரை எளிதாக வெப்ப மண்டல பகுதிகளிடமிருந்து 

 தொழிலாளர்கள்  நுழைய முடியாத சூழலில்  மிதவெப்ப மண்டலத்திற்குள் உயர்ந்துவரும் உழைப்பு 

தேவையை சரிக்கட்ட தேவையான அளவில் புலம்பெயர அனுமதிக்கப்பட்டனர். ஜெர்மனியில் 

துருக்கியர்கள், பிரான்சில் அல்ஜீரியா மற்றும்  பழைய பிரெஞ்சு காலனிகள் தெற்காசிய மற்றும் 

மேற்கிந்திய பகுதியை சேர்ந்தவர்கள் இங்கிலாந்தில் குறைந்த கூலிக்காக தொழிலாளர்களாக கொண்டு 

செல்லப்பட்டனர். ஏற்கனவே அங்கிருந்த உள்நாட்டு வேலையாட்கள் அப்பணியிலிருந்து 

விடுவிக்கப்பட்டு , புதிய பணிகளில் பதவி உயர்வோடு அதிகாரமும் பெற்றனர்.சுருக்கமாக போருக்கு 

பிந்தைய முதலாளித்துவமானது மாநகரங்களில்  அடிமட்ட அளவிலான புலம்பெயர்ந்த தொழிலாளர் 

அளவில் வளர்ச்சி கண்டுள்ளது.

வேலையின்மை  மற்றும் அரைகுறை வேலைகளின் தர வரிசையில் புலம்பெயர்ந்த தொழிலாளர்கள் 

மற்றும் அவர்களின் வழித்தோன்றல்கள் சரிசமற்ற பிரதிநித்துவத்தில் இருந்தனர் என்பதால் போருக்கு 

பிந்தைய வளர்ச்சியானது அல்லது அனைவராலும் அழைக்கப்பட்ட முதலாளித்துவத்தின்     

பொற்காலம் தகர்ந்தது.  இந்த நூற்றாண்டின்  துவக்கத்தில்  உருவான முதலாளித்துவ நெருக்கடியானது 

அவர்களின் நிலைமைகளை இன்னும் மோசமானதாக மாற்றிவிட்டது. இந்த நிகழ்வின் சமூக 

விளைவுகள் மிகவும் விவாதிக்கப்பட்டுள்ளன .

துரத்தியடிக்கப்படும் மக்கள்

முற்றிலும் புறம்பாக, பெருநகர மூலதனம் எல்லா இடங்களிலும்  போர் மற்றும் ஆக்கிரமிப்பை கட்டவிழ்த்துவிடுகிறது. உலகின் மற்ற பகுதிகளில் கூட மக்களை வெளியேற்றியதற்கும், அவர்களின் வறுமைக்கும் அதனுடைய வழக்கமான செயல்பாடுகள் இன்றியமையாததாக இருக்கிறது. எங்கே தொழிலாளர் தேவை இருக்கிறதோ, அந்த பிராந்தியத்திற்கு அவ்வப்போது எச்சரிக்கையோடு கட்டுப்பாடான புலம்பெயர்வை அனுமதித்து, அவர்களை தங்களின் சொந்த பிரபஞ்சத்திற்குள்ளாகவே சிக்கவைப்பதுதான் முதலாளித்துவத்தின் கொள்கையாகும். அவர்கள் எந்த நிலையில் இருக்கிறார்கள் என்பது விஷயமில்லாது,  எந்தவிதமான முணுமுணுப்பும்  இல்லாமல் தொடர்ந்து சொந்த பிரபஞ்சத்திற்குள்ளாகவே சிக்கவைப்பதுதான் பெருநகர மூலதனத்தின் முடிவாகும். நிச்சயமாக இந்த கருதுகோளின் அடிப்படையில் தான், பெருநகர மூலதனமானது ஏகாதிபத்திய போர்களையும், ஆக்கிரமிப்புகளை மூன்றாம் உலக மக்கள் மீது கட்டவிழ்த்துவிடுகிறது. பெருநகர மூலதனத்தின் இந்த செயல்வகையே மேற்கண்ட  கருதுகோளை நிறைவேற்றிக்கொள்ள தேவைப்படுகிறது.

எல்லாராலும் அழைக்கப்படுகிற ஐரோப்பிய அகதிகள் நெருக்கடியின் வழியே  மேற்கண்ட கருதுகோளை இனி நிறைவேற்ற முடியும். குறிப்பிடத்தக்க வகையில் பெருநகர முதலாளித்துவத்திடம் அகதிகள் நெருக்கடிக்கான எந்த சரியான பதிலும்  இல்லை. பெருநகர மூலதனமானது  அவர்களை அனுமதிக்காது ; அது தங்கள் நாடுகளில் அவர்களின்  பிரச்சினைகளுக்கு தீர்வு காண முடியாது.ஓன்று இது ஒரு மனிதநேய போக்காக இருக்க வேண்டும், ஆனால் முதலாளித்துவத்திடம் மனிதநேயம் இல்லையே. இந்த உண்மையே முதலாளித்துவத்தை வேட்டையாட  வரும்.

09.10.16 -  PEOPLE DEMOCARACY கட்டுரையின் தமிழ் சுருக்கம்

                                                                    கே.எம். பாரதி ,

                                        ஆய்வு மாணவர், மதுரை காமராஜர் பல்கலைக்கழகம்.